امروز برای یکی از دوستهای وبلاگی قدیمی داشتم کامنت میذاشتم ومطلبش این بود که چگونه شد که وبلاگ نوشتم .ضمن این که به گفته خودش از کودکی به نامه نوشتن علاقه داشته……. وتوضیحات بعدی.

اما با خوندن همین جملات اولیه اون دوست من ذهنم رفت به گذشته ایی که ما ها برای یه نامه نوشتن چه کارهایی که نباید میکردیم٬ گفتم یاد اونموقعها بخیر که برای ارسال یه نامه چقدر زحمت متحمل میشدیم از خریدن پاکت گرفته تا نوشتن روی کاغذ وتازه گاهی هم این نامه های عاشقانه حتمآ باید کاغذش عکس گل وبلبل ویا یه قلب وتیر و چکه خون هم داشت که گرونتر بود. نوشتن تا پست کردنش وّ تازه چند گرمی هم آب دهن پشت تمبر نیاز بود٬ تازه گاهی هم عکسی هم میخواستی بفرستی یه پول اضافی ازت میگرفتن و بعدش هم که ارسال میکردی باید تماس میگرفتی که نکنه پستچی گم کرده یا نرسونده ویا مشکوک شده و دست برده تو نامه عکس ناموست رو هم دیده. الحمدالله که الان بلا نسبت شما همه بی غیرت شدیم وهمه در نت عکس فراوون داریم .

اما امروزه نه پست نه اون دنگ وفنگ دیگه نیست بخصوص اونایی که با دنیای مجازی سر و کار دارند وبخصوص اونایی که در کشور های بلاد کوفر هستند دیگه خیلی از کار های اداری و استخدام و گرفتن وام از بانک وخیلی از مراسلات از طریق نت انجام میشه ٬ اینهمه پیشرفت برای سهولت و بهتر زندگی کردن هست ولذت بردن از زندگی. حالا آیا به اندازه اینهمه پیشرفت لذت می بریم یانه؟